Kuzhina turke - “Ëndja e Sulltanit” (Hünkar Beğendi)

"Ëndja e Sulltanit" (Hünkar Beğendi) është një gjellë që gatuhet me patëllxhanë e me mish qengji.

Kuzhina turke - “Ëndja e Sulltanit” (Hünkar Beğendi)

Kuzhina turke - Ëndja e Sulltanit (Hünkar Beğendi)

Në këtë pjesë të serialit tonë radiofonik “Kuzhina turke” do të bëjmë fjalë për patëllxhanin. Siç ju treguam edhe në pjesët e mëparshme të këtij programi, në kuzhinën turke me patëllxhan gatuhen të paktën 100 lloje gjellësh. Edhe pse është një perime, e cila në trevat e Anadollit erdhi mjaftë vonë, patëllxhani çdoherë ka qenë në krye të kuzhinës turke. Sot së bashku me ju do të ndajmë recetën e gjellës që “Ëndja e Sulltanit” (Hünkar Beğendi) që është një përshtatje e mrekullueshme e patëllxhanit me mishin e qengjit dhe një shije origjinale e kuzhinës turke. Emri Hünkar Beğendi, që në gjuhën turke nënkupton “gjellë e pëlqyer nga padishahu” ka një histori mjaftë interesante.

Nuk dihet se sa është e vërtetë, por kjo gojëdhënë është përcjellë brez pas brezi deri sa arriti në ditët tona.  Gojëdhëna thotë kështu: “Padishahu, Abdulazizi në vitin 1867 e zhvillon një vizitë në Francë me ftesë të Perandorit Napoloni i 3-të. Gjatë kësaj vizite ai e thërret për vizitë Napolonin, i cili për shkak të agjendës së ngjeshur nuk arrin ta vizitojë Stambollin. Në vend të tij në kryeqytetin e Shtetit Osman vjen Perandoresha Eugenie si përfaqësuese e Mbretërisë së Francës, ndërsa me vete solli edhe kuzhinierin e saj. Gjatë përgatitjes së gjellëve në kuzhinën e Pallatit, kuzhinieri francezë përgatitë salcën “Beshamel” (Bechamel). Kjo salcë tërheq vëmendjen e kuzhinierit turk, i cili ishte duke pjekur në skarë patëllxhanin, të cilin e grimcoi për të përgatitur sallatë. Kuzhinieri turk ia shtonë salcës së beshamelit patëllxhanin e pjekur dhe të grirë. Ai e shijoi dhe e pëlqeu shumë dhe vendosë ta shërbejë Padishahut pranë mishit të qengjit. Abdulazizi e pëlqeu shumë këtë gjellë, e cila prej asaj dite e merr emrin “U Pëlqye nga Padishahu” pra Hünkar Beğendi.

Tani bashkë le ta përgatisim gjellën, për të cilën thuhet se është pëlqyer shumë nga Padishahu Abdulaziz dhe që mund ta vlerësojmë si një sintezë e kuzhinës perëndimore me atë turke. Fillimisht t’i numërojmë përbërësit:

 

  • 500 g mish qengji
  • 2 lugë buke gjalpë
  • 2 qepë të grira imët
  • 1 lugë buke uthull
  • 2 domate
  • 2,5 gota ujë të ngrohtë
  • 5 copë patëllxhanë
  • 1,5 lugë buke miell
  • 1,5 gota qumësht
  • 2 lugë buke kaçkavall të grirë
  • Pak krip dhe rigon    

Përgatitja e gjellës bëhet kështu:

Vendosim mishin në tenxhere dhe e skuqim deri sa të lëshojë ujin. Më pas e shtojmë gjalpin dhe qepët e grira imët dhe i skuqim edhe 2-3 minuta. Pastaj shtojmë me radhë 1 lugë uthull, domatet e grira, rigonin, ujin e ngrohtë dhe në fund kripën dhe e ziejmë deri sa mishi të zbutet. Ndërkohë në skarë i pjekim patëllxhanët. Pasi të jen pjekur i qërojmë dhe i vendosim të qëndrojnë për 5 minuta në një enë, ku kemi vënë ujin dhe pak lëngë të limonit. Pastaj i kullojmë mirë dhe me thikë i presim shumë imët. Në një tavë e shkrijmë gjalpin, i shtojmë 1,5 lugë të bukës miell dhe e kaurdisim deri sa mielli të marrë ngjyrë të verdhë. Duke e përzier vazhdimisht shtojmë qumështin. Pasi të jetë trashur e heqim nga zjarri. Këtij harxhi i shtojmë patëllxhanët e grirë imët, kripën dhe kaçkavallin e grirë dhe e përziejmë mirë. Harxhin e vendosim në pjatë ndërsa sipër e vendosim mishin dhe e shërbejmë. Ju bëftë mirë.

     



Lajme të ngjashme