Τουρκία, Ευρώπη και ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας

Το νέο άρθρο του Ιμπραχίμ Καλίν στην Daily Sabah

Τουρκία, Ευρώπη και ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας

 

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ στις 12 Νοεμβρίου παρέστησαν σε μια κηδεία στην κωμόπολη Αρίφιγιε στον νομό Σακάρια στα βόρεια της Τουρκίας. Συνοδεύτηκαν από υπουργούς, τοπικούς κυβερνήτες και χιλιάδες πολίτες. Απέτισαν φόρο τιμής στον εκλιπόντα ενώ το πλήθος που πενθούσε φώναζε συνθήματα κατά της τρομοκρατίας.

 

Αυτό το «ελάσσον» περιστατικό, δεν εμφανίστηκε ούτε στα πρωτοσέλιδα, ούτε στις ειδήσεις των δυτικών ΜΜΕ. Κανένας Ευρωπαίος αξιωματούχος δεν έκανε οποιαδήποτε δυνατή δήλωση σχετικά με τον πόνο και την λύπη της συζύγου του Μουχαμέντ Φατίχ Σαφίτουρκ, του επάρχου του Ντέρικ στον νοτιοανατολικό νομό Μάρντιν ο οποίος δολοφονήθηκε από την PKK μέσα στο γραφείο του. Καμία επιτροπή της ΕΕ δεν συνεδρίασε για να ερευνήσει και να καταδικάσει τις συστηματικές τρομοκρατικές επιθέσεις της PKK και αυτούς που τους υποστηρίζουν στην πολιτική και στα ΜΜΕ. Κανένας πρέσβης της ΕΕ δεν ήταν παρών στην κηδεία ούτε ακούσαμε ότι κάποιος επικοινώνησε με την οικογένεια Σαφίτουρκ για να εκφράσει τα συλλυπητήριά του.

 

Πρόκειται για την επανάληψη ενός ανησυχητικού μοτίβου που φτιαχνόταν από χρόνια. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι κάνουν δηλώσεις με μισή καρδιά για να καταδικάσουν τις επιθέσεις της PKK αλλά δεν λένε τίποτα για αυτούς που τους υποστηρίζουν άμεσα ή έμμεσα. Σπαταλούν περισσότερο χρόνο ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση επειδή αναλαμβάνει δράση εναντίον αυτών που προσπαθούν να δικαιολογήσουν και να δοξάσουν την τρομοκρατία της PKK, αντί να παράσχουν συγκεκριμένη βοήθεια. Το βρίσκουν άβολο να συζητούν το γεγονός ότι τα μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών στην Βουλή και τα μέσα ενημέρωσης τους, ποτέ δεν καταδικάζουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις, τις επιθέσεις με παγιδευμένα αυτοκίνητα και τις επιθέσεις αυτοκτονίας και τις στοχοθετημένες δολοφονίες της PKK. Λένε πως η ΕΕ θεωρεί την PKK ως τρομοκρατική οργάνωση αλλά επιτρέπουν σε πράκτορες και προπαγανδιστές να ενεργούν για λογαριασμό της τρομοκρατικής ομάδας στην Ευρώπη, να συλλέγουν χρήματα, να προσλαμβάνουν τρομοκράτες, να προπαγανδίζουν την ιδεολογία της και να κάνουν λόμπι για τα συμφέροντά της σε εθνικά κοινοβούλια και στις Βρυξέλλες. Κάθε φορά που οι Τούρκοι πολίτες βλέπουν σημαίες της PKK στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στους δρόμους ευρωπαϊκών πρωτευουσών, βγάζουν συμπεράσματα που ταράζουν τους Ευρωπαίους. Ποιος φταίει λοιπόν;

 

Η διακυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Μπάρακ Ομπάμα, δεν έχει καμία διαφορά όταν πρόκειται για την υποστήριξη του βραχίονα της PYD (Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης) που είναι βραχίονας της PKK στην Συρία και της ένοπλης πτέρυγάς της YPG (Μονάδες Προστασίας του Λαού) στο όνομα της μάχης ενάντια στην Νταές. Μολονότι δεν μπορείτε να νικήσετε την τρομοκρατία με μια άλλη τρομοκρατική οργάνωση, η αμερικανική κυβέρνηση εξακολουθεί να προμηθεύει το παρακλάδι της PKK στην Συρία με όπλα, πυρομαχικά, εκπαίδευση και πληροφορίες. Υπάρχουν όμως νόμιμες δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης για να πολεμήσουν ενάντια στα δίδυμα τέρατα του συριακού πολέμου που είναι το καθεστώς Άσαντ και η Νταές. Η Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη της Τουρκίας που ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου, έχει αποδείξει ότι υπάρχει ένας πιο αποτελεσματικός και νόμιμος τρόπος για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας της Νταές από το να παρέχονται όπλα σε δυνάμεις οι οποίες δεν είναι πιστές στον συριακό λαό αλλά στην PKK και στο κέντρο διοίκησής της στα όρη Κάντιλ.

 

Όταν οι Ευρωπαίοι επικρίνουν την κράτηση βουλευτών του HDP και κάνουν εκρηκτικές δηλώσεις χωρίς να ερευνήσουν με σοβαρότητα την πραγματικότητα, απλώς αναζωογονούν την αντίληψη ότι η Ευρώπη έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά όσον αφορά την τρομοκρατία. Το θέμα είναι ότι άλλοι βουλευτές των οποίων η βουλευτική ασυλία είχε αρθεί, πήγαν να καταθέσουν χωρίς να αμφισβητήσουν τις δικαστικές εντολές. Αλλά οι βουλευτές του HDP αψήφησαν ανοιχτά τα δικαστήρια και αρνήθηκαν να καταδικάσουν τις επιθέσεις της PKK.

 

Στεκόμενοι δίπλα σε αυτούς που συγκαλύπτουν την τρομοκρατία στο όνομα της ελευθερίας του λόγου, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί επιδιώκουν να επιβάλουν μια αρχή στην Τουρκία την οποία ποτέ δεν θα επέτρεπαν στην Ευρώπη. Μπορείτε να διανοηθείτε πολιτικούς θεσμούς και εθνικά κοινοβούλια της ΕΕ να επιτρέπουν σε βουλευτές να υπερασπίζονται την αλ Κάιντα ή την Νταές, να δοξάζουν τις τρομοκρατικές τους ενέργειες ή να αψηφούν δικαστικές εντολές;  

 

Είναι ανώφελη η καταδίκη της τρομοκρατίας χωρίς την ανάληψη συγκεκριμένης δράσης. Και είναι υποκρισία να επικρίνεται η Τουρκία για κάτι που οι περισσότεροι Ευρωπαίοι θα είχαν κάνει στις δικές τους χώρες. Ένα σαφές παράδειγμα είναι η περίπτωση του νεο-ναζιστικού και φασιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα, το οποίο μπήκε στην Ελληνική Βουλή το 2012, παίρνοντας το 6,9 τοις εκατό των ψήφων και έγινε το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα. Το 2013, ο αρχηγός του κόμματος και διάφοροι βουλευτές αντιμετώπισαν κατηγορίες, περιλαμβανομένης της ανθρωποκτονίας και προφυλακίστηκαν. Εάν κρινόντουσαν ένοχοι, θα εκτίαν ποινή φυλάκισης. Δεν έχουμε δει οποιονδήποτε αξιωματούχο της ΕΕ να ασκεί κριτική στην Ελληνική κυβέρνηση για την ανάληψη δράσης εναντίον αυτού του πολιτικού κόμματος. Στην περίπτωση της Τουρκίας, οι κατηγορίες είναι βαρύτερες καθώς σχετίζονται με την παροχή υποστήριξης στην τρομοκρατία. Είναι δικαίωμα της Τουρκίας να περιμένει από τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς συμμάχους της να σταθούν με το μέρος της ενάντια στην τρομοκρατία.

 

Υπάρχουν και άλλες προβληματικές περιπτώσεις που ενισχύουν αυτά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά. Έπειτα από την αιματηρή απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου που κατέληξε με τον θάνατο τουλάχιστον 240 ανθρώπων, η κυβέρνηση κυνήγησε τους πραξικοπηματίες. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είπαν ένα πράγμα για να καταδικάσουν την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και εννιά για να επικρίνουν την κυβέρνηση επειδή παρέδωσε τους πραξικοπηματίες στην δικαιοσύνη. Πρόσφερε οποιαδήποτε βοήθεια η Ευρώπη; Εννέα πραξικοπηματίες στρατιωτικοί έφυγαν στην Ελλάδα και είναι ακόμα εκεί. Δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, Γκουλενιστές ύποπτοι έφυγαν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Τους έχει εκδώσει οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα παρά τα εντάλματα σύλληψης; Έχει οποιαδήποτε από αυτές μοιραστεί κάποια πληροφορία σχετικά με τις δομές της PKK ή των Γκιουλενιστών σε ευρωπαϊκές πόλεις; Ακόμα και όταν ήταν της μόδας να κατηγορείται η Τουρκία ότι επέτρεψε σε ξένους τρομοκράτες μαχητές να μπουν στην Συρία, πολύ λίγες ευρωπαϊκές χώρες διάβασαν το μάθημά τους, μοιράστηκαν πληροφορίες και έλεγξαν τους δικούς τους πολίτες προτού ταχθούν εναντίον της Τουρκίας.

 

Απεναντίας, είναι απασχολημένοι επιβραβεύοντας αυτούς που κατηγορούνται για εγκληματικές πράξεις στην Τουρκία. Ο Γερμανός πρόεδρος δεν θα τολμούσε να φιλοξενήσει στο προεδρικό μέγαρο του έναν καταδικασμένο πολίτη άλλης χώρας, όπως των ΗΠΑ ή της Γαλλίας. Η γερμανική κυβέρνηση δεν θα σκεφτόταν ποτέ να δώσει προσωρινό διαβατήριο στον Έρικ Σνόουντεν, ο οποίος κατηγορείται για διαρροή κρατικών εγγράφων στο Wikileaks και ο οποίος εξακολουθεί να κρύβεται στη Ρωσία. Αλλά μπορούν να το κάνουν όταν πρόκειται για την Τουρκία. Οι Ευρωπαίοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι να προσκαλούν υποστηρικτές της PKK στις συναντήσεις τους για να «εξηγήσουν» τι συμβαίνει στην Τουρκία και έπειτα να γράφουν «εκθέσεις προόδου» βάσει αυτών. Μετά απειλούν την Τουρκία με αναστολή των συνομιλιών με την ΕΕ ή επιβολή κυρώσεων. Και όταν η Τουρκία αντιδρά σε αυτά τα θεμελιωμένα δύο μέτρα και δύο σταθμά, χαρακτηρίζεται αυταρχική, μη ανεκτική, επιθετική, κλπ., κλπ.

 

Αυτό που βλέπουν και ξέρουν οι άνθρωποι είναι ότι ο Μουχαμέντ Φατίχ Σαφίτουρκ, έπαρχος του Ντέρικ, δολοφονήθηκε από την PKK, αφήνοντας πίσω μια χήρα που πενθεί και ένα παιδί. Την επόμενη μέρα τα μέσα ενημέρωσης της PKK εγκωμίασαν την επίθεση. Καμία καταδίκη αυτών των δηλώσεων από Ευρωπαίους αξιωματούχους.

 

Αυτή είναι μια ανησυχητική τάση που πρέπει να αντιστραφεί. Ειδάλλως η Ευρώπη θα χάσει ένα ολόκληρο έθνος. Η Τουρκία θεωρεί στρατηγικό στόχο την ένταξη στην ΕΕ. Σε έναν κόσμο αυξανόμενης αλληλεξάρτησης, οι τουρκοευρωπαϊκές σχέσεις είναι κλειδί για την περιφερειακή ασφάλεια και την παγκόσμια σταθερότητα. Η Τουρκία έχει φίλους στην Ευρώπη και μέσα στην ΕΕ και πρέπει να μιλήσουν ανοιχτά και να διορθώσουν την εικόνα της Ευρώπης σ’ αυτό το θέμα. Η διαδικασία απελευθέρωσης του καθεστώτος βίζας, όπως είχε συμφωνηθεί το 2013, πρέπει να ολοκληρωθεί χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση. Η ΕΕ οφείλει να εκπληρώσει τις οικονομικές της υποχρεώσεις ως κομμάτι της συμφωνίας Τουρκίας-ΕΕ για το Προσφυγικό. Οι ενταξιακές συνομιλίες θα πρέπει να επισπευσθούν και τα νέα κεφάλαια θα πρέπει να ανοίγουν και να κλείνουν.

 

Οι Ευρωπαίοι πρέπει να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στις προκλήσεις ασφαλείας που αντιμετωπίζει η Τουρκία. Αυτές αφορούν την Τουρκία, όσο αφορούν και την Ευρώπη.

 



ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ