Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης(48-2019)

Η Τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης: Ένας μακροχρόνιος αγώνας για δικαιώματα και αναγνώριση

Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης(48-2019)

 

 

 

Με τίτλο «Η τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης: Ένας μακροχρόνιος αγώνας για δικαιώματα και αναγνώριση» η Ευρωπαϊκή Ομάδα για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων (MRGE) δημοσίευσε έκθεση στις 23 Οκτωβρίου του 2019. Η οργάνωση έχει έδρα την Βουδαπέστη και είναι ο ευρωπαϊκός περιφερειακός εταίρος της Διεθνούς Ομάδας για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων (MRG).

 

Η συγγραφέας Evelin Verhas είναι υπεύθυνη προγραμμάτων στο Tom Lantos Institute και εργάστηκε για την Διεθνή Ομάδα για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων το διάστημα 2010-2016. Για την σύνταξη της έκθεσης πραγματοποίησε έρευνα πεδίου σε Ξάνθη και Κομοτηνή τον Ιούνιο του 2019.

 

Είναι μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση εκθέσεις των τελευταίων ετών και καταλαμβάνει περίπου 40 σελίδες. Αγγίζει μία ευρεία γκάμα θεμάτων, από την άρνηση της συλλογικής τουρκικής εθνοτικής ταυτότητας, την μη εφαρμογή των αποφάσεων, την έλλειψη πρόσβασης στη δικαιοσύνη, ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας και αυτονομίας, εκπαιδευτικά ζητήματα, γενικότερα και ειδικότερα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 

Την έκθεση μπορεί να συμβουλευτεί κάποιος που έχει βασικές γνώσεις, αλλά και κάποιος με βαθύτερες γνώσεις για την κατάσταση της Μειονότητας και την περιοχή της Θράκης. Είναι πολύ καλά δομημένη και έχει να προσφέρει πολλά σε επίπεδο σχεδιασμού πολιτικών παρεμβάσεων για την Μειονότητα.

 

Σε αυτήν αναφέρεται ότι η Ελλάδα αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος των σημαντικότερων διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς ωστόσο να έχει υπογράψει ή επικυρώσει καμία ειδική πράξη του Συμβουλίου της Ευρώπης για τις μειονότητες.

 

Η Evelin Verhas διαπιστώνει ότι «μία κεντρική πρόκληση για τα μέλη της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης (είναι) ότι δεν αναγνωρίζονται ακόμα ως εθνική μειονότητα από την ελληνική κυβέρνηση». Δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο θέμα της ταυτότητας και όλων των εκφάνσεων που εμπεριέχει, από τις υποθέσεις των σωματείων μέχρι και το χώρο της εκπαίδευσης. Ως βασικό εμπόδιο για την πρόσβαση στην δικαιοσύνη η συγγραφέας θεωρεί το γεγονός ότι οι ελληνικές αρχές δεν έλαβαν την απαραίτητη μέριμνα για την εκτέλεση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μία υπόθεση που εκκρεμεί περισσότερα από 10 χρόνια.

 

Σε επίπεδο θρησκευτικής ελευθερίας και αυτονομίας, η έκθεση καταγράφει επανειλημμένες κυβερνητικές παρεμβάσεις, από τον διορισμό των ανώτερων θρησκευτικών λειτουργών, την διοίκηση των βακουφίων κ.ά. Στις δυσκολίες του θρησκευτικού τομέα γίνεται ειδική αναφορά και στην υπερβολική φορολόγηση των θρησκευτικών ευαγών ιδρυμάτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων, «υπομονεύοντας» όπως διαβάζουμε στην έκθεση «την ικανότητα των μελών της μειονότητας να διατηρήσουν την ταυτότητά τους».

Αξίζει κανείς να διαβάσει το κείμενο στο σύνολό του καθώς περιέχει σημαντικές διαπιστώσεις όπως ότι «η προώθηση της ταυτότητας μιας συγκεκριμένης θρησκευτικής μειονότητας προϋποθέτει τον σεβασμό του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας των μελών της» και ότι «Η θρησκευτική ελευθερία συνεπάγεται έτσι σεβασμό για την αυτονομία των θρησκευτικών θεσμών».

 

Αναφορικά με την μειονοτική εκπαίδευση, υπάρχει χρονική αποτύπωση των σημαντικότερων γεγονότων που σημάδεψαν τον χώρο της εκπαίδευσης και γίνονται αναλυτικές αναφορές σε ειδικότερα θέματα, όπως τα σχολικά εγχειρίδια, το εκπαιδευτικό προσωπικό κ.ά. Όπως διαβάζουμε στο κείμενο, «Η χαμηλής ποιότητας εκπαίδευση στα μειονοτικά σχολεία αντιβαίνει στα διεθνή πρότυπα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων και αποτελεί παραβίαση των υποχρεώσεων της Ελλάδας βάσει του διεθνούς δικαίου».

 

Τα συμπεράσματα της έκθεσης ακολουθούν συστάσεις προς την ελληνική κυβέρνηση οι οποίες χωρίζονται σε τρεις βασικές θεματικές που είναι ζητήματα αναγνώρισης και προστασία των μειονοτήτων γενικά, θρησκευτική ελευθερία της μειονότητας και μειονοτική εκπαίδευση. Κάθε θεματική περιλαμβάνει μία σειρά συγκεκριμένων προτάσεων.

 

Θα σταθούμε σε μία γενική θέση και δεν είναι άλλη από την «εξασφάλιση του δικαιώματος των μελών της τουρκικής μειονότητας να συμμετέχουν αποτελεσματικά στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων που επηρεάζουν την καθημερινή τους ζωή, διασφαλίζοντας ότι υπάρχουν ευκαιρίες ώστε η κοινότητα να έχει μια αποτελεσματική φωνή τόσο σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης όσο και σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, όπως και μέσω άλλων ειδικών ρυθμίσεων εφόσον είναι απαραίτητο».

 

Η έκθεση δεν έτυχε μεγάλης δημοσίευσης από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης παρόλο που είναι ένας Οργανισμός του οποίου οι αναφορές και εκθέσεις δεν περνάνε απαρατήρητες σε διεθνές επίπεδο και σε συζητήσεις ή φόρα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε λίγες ιστοσελίδες που έγινε αναφορά, η έκθεση χαρακτηρίστηκε προκλητική.

 

Το σίγουρο είναι ότι έχει να προσθέσει στη συζήτηση για τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης και θα αποτελέσει ένα κείμενο αναφοράς στο μέλλον για όσους ασχολούνται και διαβάζουν για την Μειονότητα καθώς περιλαμβάνει επικαιροποιημένα στοιχεία και πληροφορίες κωδικοποιημένες σε ένα κείμενο που αγγίζει τα μειονοτικά ζητήματα στο σύνολό τους. Θα μπορούσε να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο για πολιτικές παρεμβάσεις ώστε να βελτιωθούν ζητήματα στο χώρο των δικαιωμάτων και των ελευθεριών της Μειονότητας.



ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ