Τι θέμα τίθεται στις εκλογές της 24ης Ιουνίου;

Το νέο άρθρο του εκπροσώπου της Προεδρίας της Δημοκρατίας Ιμπραχίμ Καλίν που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Daily Sabah στις 25 Μαΐου 2018

Τι θέμα τίθεται στις εκλογές της 24ης Ιουνίου;

 

Σε κάθε περίπτωση, οι Τούρκοι ψηφοφόροι και όχι κάποια μέσα ενημέρωσης ή ομάδες συμφερόντων είναι αυτοί που θα πάρουν την τελική απόφαση στις 24 Ιουνίου με την δική τους ελεύθερη βούληση και επιλογή

 

 

Σε λιγότερο από τέσσερις εβδομάδες, στις 24 Ιουνίου οι Τούρκοι ψηφοφόροι θα προσέλθουν στις κάλπες για να εκλέξουν τον νέο τους Πρόεδρο της Δημοκρατίας και το Κοινοβούλιο. Τίθεται θέμα διαφόρων πολιτικών και οικονομικών θεμάτων καθώς αυτές οι εκλογές θα εισαγάγουν ένα νέο προεδρικό σύστημα στην Τουρκία.

 

Το νέο σύστημα που ψηφίστηκε το περασμένο έτος με δημοψήφισμα, θα είναι ένα προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης με ένα ενιαίο κράτος. Δεν υφίσταται ομοσπονδιακό σύστημα, επομένως διαφέρει από το αμερικανικό. Είναι πιο κοντά στο γαλλικό προεδρικό σύστημα αλλά δεν θα υπάρχει πρωθυπουργός οπότε είναι επίσης διαφορετικό από αυτό. Το νέο σύστημα δίνει έμφαση στον διαχωρισμό των εξουσιών, δηλαδή της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής. Το κοινοβούλιο θα εκδίδει νόμους και θα ελέγχει την κυβέρνηση. Ο πρόεδρος θα έχει πλήρη εξουσία επί του υπουργικού του συμβουλίου αλλά παράλληλα θα του επιρρίπτονται ευθύνες από τον λαό. Το δικαστικό σώμα θα είναι ανεξάρτητο και αντικειμενικό. Αυτό θα προστατέψει την σταθερότητα της Τουρκίας από ασθενείς κυβερνήσεις συνασπισμού.

 

Διάφοροι υποψήφιοι έχουν μπει στην κούρσα για την προεδρία. Όχι παραδόξως, ο τωρινός πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει προβάδισμα με άνετη διαφορά από τους αντιπάλους του. Είναι βέβαιο ότι θα κερδίσει στον πρώτο γύρο. Δεδομένης της μακρόχρονης δημοτικότητάς του μεταξύ των Τούρκων ψηφοφόρων, ο Ερντογάν παραμένει ο πιο έμπιστος πολιτικός ηγέτης με ένα μεγάλο χαρτοφυλάκιο υπηρεσιών και κοινωνικοπολιτικών αλλαγών τα τελευταία 16 χρόνια.

 

Αυτή η εμπιστοσύνη βασίζεται στο ιστορικό του. Ανάμεσα σε πολλά άλλα, αναζωογόνησε μια μελλοθάνατη τουρκική οικονομία, αύξησε πάνω από τρεις φορές το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Τουρκίας, την άνοιξε στις παγκόσμιες αγορές, ίδρυσε δεκάδες νέα πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, έβαλε τέρμα στην στρατιωτική κηδεμονία και αναγνώρισε τα δικαιώματα των Κούρδων, Αλεβήδων, Αρμένιων και άλλων ομάδων της τουρκικής κοινωνίας που είχαν στιγματιστεί και καταπιεστεί στο παρελθόν. Αντιτάχθηκε σε ήπιες απόπειρες στρατιωτικού και δικαστικού πραξικοπήματος και απέτρεψε την απόπειρα πραξικοπήματος τρομοκρατών της Φετουλαχιστικής Τρομοκρατικής Οργάνωσης (FETÖ) στις 15 Ιουλίου 2016.

 

Η παροχή υπηρεσιών χωρίς διακρίσεις και η αναγνώριση των ταυτοτήτων και των πολιτιστικών παραδόσεων των ανθρώπων, αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής φιλοσοφίας του Ερντογάν. Αυτό αντανακλάται επίσης στη νέα εκλογική εκστρατεία. Εδώ είναι που προσπερνά τους αντιπάλους του. Ως ηγέτης ενός κεντροδεξιού πολιτικού κόμματος, φιλοδοξεί να αγκαλιάσει όλα τα μέλη της κοινωνίας παρά να δημιουργεί μια στενή βάση γύρω από εθνοτικές, περιφερειακές ή ιδεολογικές πειθαρχίες. Ως ένα γεγονός της πολιτικής, οι πολιτικές του δεν αρέσουν σε όλους αλλά η δημοτικότητα του έχει σαφώς εξαπλωθεί σε όλο το κοινωνικό και πολιτικό φάσμα.

 

Αντιθέτως, οι αντίπαλοί του προωθούν τις εκστρατείες τους με αντι-ερντογανικές στρατηγικές αντιτιθέμενοι σε ό,τι αντιπροσωπεύει και απορρίπτοντας όλα αυτά που λέει για να κερδίσει. Αυτό δεν έπιασε στο παρελθόν, ούτε θα πιάσει στις 24 Ιουνίου. Οι Τούρκοι ψηφοφόροι έχουν τη γνώση και την οξύνοια να διαχωρίσουν τα κενά λόγια από την ίδια την πραγματικότητα. Όταν τα πρόσωπα της αντιπολίτευσης κάνουν εξωφρενικές αξιώσεις για να κερδίσουν μία φθηνή πολιτική μονάδα ή δίνουν μη ρεαλιστικές υποσχέσεις, οι ψηφοφόροι δεν συγκινούνται ούτε τόσο δα επειδή ξέρουν το παιχνίδι.

 

Αυτό ακριβώς διαφεύγει από την μεγάλη πλειοψηφία των δυτικών μέσων ενημέρωσης όσον αφορά την Τουρκία σχεδόν κάθε φορά που γίνονται εκλογές. Προέβλεπαν τις επικείμενες απώλειες του Ερντογάν στην κάλπη αλλά εκείνος εξακολουθεί να κερδίζει. Προωθούν πρόσωπα της αντιπολίτευσης ως νέες και εναλλακτικές φωνές αλλά αποτυγχάνουν να κατανοήσουν τις κοινωνικές και πολιτικές δυναμικές της τουρκικής κοινωνίας. Σχεδόν ανεξαιρέτως παραπλανούν τους αναγνώστες τους παρουσιάζοντας μια διαστρεβλωμένη εικόνα της Τουρκίας και επομένως αποτυγχάνουν στις εκτιμήσεις και προβλέψεις τους σχετικά με τις τουρκικές εκλογές. Σπρώχνουν   στο περιθώριο τα κύρια ρεύματα, συμπεριλαμβανομένης και της ευρείας βάσης λαϊκής στήριξης προς τον Ερντογάν και παρουσιάζουν τις περιθωριακές φωνές ως κύριες. Αυτό είναι ζημιογόνο για την δημοσιογραφία.

 

Το να παρουσιάζεις οτιδήποτε αντι-ερντογανικό ως καλό και λογικό, ουσιαστικά δεν είναι καλή ή λογική δημοσιογραφία. Είναι πολιτικός ακτιβισμός. Ο Ερντογάν είναι συνηθισμένος σε τέτοιες δυσφημιστικές καμπάνιες και μπορεί να τις χειρίζεται εύκολα, όπως έχει κάνει στο παρελθόν. Ορισμένοι αναλυτές μπορεί να παρουσιάζουν το ισχυρό ηγετικό του στιλ και την πολιτική του επικράτηση ως «απολυταρχισμό» αλλά ακόμα και αυτή η φθηνή προπαγάνδα δεν κάνει καθόλου καλό γιατί οι απλοί πολίτες ξέρουν πολύ καλά τι έχει κάνει ο Ερντογάν για αυτούς.

 

Τις προσεχείς μέρες απορώ πώς η ευαισθητοποιημένη απέναντι στο περιβάλλον δυτική δημοσιογραφία θα αντιδράσει σε άλλη μία εκλογική υπόσχεση του ΠτΔ Ερντογάν για την κατασκευή 30 μεσαίων και πέντε μεγάλης κλίμακας αστικών πάρκων που ονομάζονται «κήποι του έθνους». Ως κομμάτι αυτής της υπόσχεσης, ο Ερντογάν δεσμεύτηκε να μετατρέψει το Αεροδρόμιο Ατατούρκ της Ιστάνμπουλ, το οποίο θα αδρανοποιηθεί έπειτα από την λειτουργία του νέου αεροδρομίου προς τα τέλη της χρονιάς, σε δημόσιο πάρκο. Αυτό το καινούργιο πάρκο το οποίο θα εκτείνεται σε 11,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα στην Ιστάνμπουλ, θα είναι το τριπλάσιο του Central Park της Νέας Υόρκης και το οκταπλάσιο του Hyde Park στο Λονδίνο. Είναι χωρίς αμφιβολία το μεγαλύτερο αστικό έργο πρασίνου στην ιστορία της Τουρκίας. Πιθανότατα τα δυτικά ΜΜΕ θα παρερμηνεύσουν και θα αγνοήσουν αυτή την εξέλιξη και για τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες θα ξαναδούμε μια επανάληψη του πολιτικού ακτιβισμού να μεταμφιέζεται σε δημοσιογραφία.

 

Οι δήθεν ειδικοί Τουρκίας θα επιτεθούν στον Ερντογάν και θα προωθήσουν τους αντιπάλους του. Ωραία. Αλλά θα πρέπει να το κάνουν τουλάχιστον με έναν ορισμένο βαθμό αξιοπιστίας, ειλικρίνειας και με γεγονότα. Γράφοντας σενάρια συντέλειας για την τουρκική οικονομία, εγκωμιάζοντας τους τρομοκράτες της PKK, απαλύνοντας τους Γκουλενιστές της FETÖ και δίνοντας χώρο σε αβάσιμους ισχυρισμούς ορκισμένων εχθρών του Ερντογάν, δεν θα αποθαρρυνθούν οι Τούρκοι ψηφοφόροι από το να ψηφίσουν τον Ερντογάν στις 24 Ιουνίου. Ωστόσο αυτά θα εκθέσουν για μία ακόμη φορά τα χαμηλά πρότυπα δημοσιογραφίας και τα πολιτικά σχόλια όταν πρόκειται για την κάλυψη της Τουρκίας στα δυτικά ΜΜΕ.

 

Οι εκλογές της 24ης Ιουνίου είναι σημαντικές από την άποψη διασφάλισης της πολιτικής σταθερότητας, οικονομικής ανάπτυξης και συνολικής ασφάλειας της Τουρκίας – τα οποία είναι όλα σημαντικά όχι μόνο για την Τουρκία αλλά επίσης για την Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως ένας σημαντικός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, η δύναμη της Τουρκίας είναι η δύναμη των συμμάχων της αλλά οι απειλές που αντιμετωπίζει η Τουρκία θα πρέπει να θεωρούνται και από τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ ως απειλές.

 

Σε κάθε περίπτωση, είναι οι Τούρκοι ψηφοφόροι και όχι κάποια μέσα ενημέρωσης ή ομάδες συμφερόντων αυτοί που θα πάρουν την τελική απόφαση στις 24 Ιουνίου με την δική τους ελεύθερη βούληση και επιλογή.

 


Λέξεις-κλειδιά: άρθρο Ιμπραχίμ Καλίν

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ