Το ταξίδι ως ανακάλυψη του εαυτού

Το νέο άρθρο του εκπροσώπου της Προεδρίας Ιμπραχίμ Καλίν που δημοσιεύτηκε στην αγγλόφωνη εφημερίδα Daily Sabah στις 26 Αυγούστου 2017

Το ταξίδι ως ανακάλυψη του εαυτού

 

Βαδίζοντας σε ένα δρόμο, μαθαίνουμε να προχωράμε πέρα από τον «εαυτό» και να ανοίγουμε τον εαυτό μας στο «άλλο». Είναι να αναγνωρίζουμε ότι παρόλο που ως άτομα είμαστε υπεύθυνοι για τις ενέργειές μας, δεν είμαστε μόνοι σε αυτόν τον κόσμο.

Τη στιγμή που εκατομμύρια Μουσουλμάνοι από όλο τον κόσμο ξεκινούν για προσκύνημα στη Μέκκα, μια από τις μεγαλύτερες μαζικές πράξεις λατρείας παγκοσμίως, είναι σημαντικό να θυμόμαστε τι σημαίνει αυτό το ταξίδι και πως μπορεί να μας βοηθήσει να συλλογιστούμε το δικό μας ταξίδι πάνω στη Γη.

Το ξεκίνημα μιας διαδρομής περιλαμβάνει πολλά βασικά στοιχεία. Το πρώτο πράγμα είναι να ξέρεις που θέλεις να πας, δηλαδή ο τελικός προορισμός σου. Το δεύτερο είναι να προετοιμαστείς γι’ αυτό: πρέπει να ξέρεις πώς να φτάσεις εκεί και τι είδους εξοπλισμό θέλεις για να ολοκληρώσεις το ταξίδι. Κάθε ταξίδι είναι μια πράξη μοναξιάς, αλλά ταυτόχρονα και να μοιράζεσαι. Επομένως θα πρέπει να επιλέξεις προσεκτικά τους συνοδοιπόρους σου. Θα πρέπει να είναι άνθρωποι που θα σε βοηθήσουν και όχι να εμποδίσουν το ταξίδι σου. Θα πρέπει να είναι σύντροφοι μας με όλη τη σημασία της λέξης: οι έμπιστοι που θα είναι μαζί σου μέχρι το τέλος.

Όλα αυτά απαιτούν αρκετές διανοητικές και πνευματικές ιδιότητες χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να ολοκληρωθεί κανένα ταξίδι. Θα πρέπει να έχουμε ένα καθαρό μυαλό και συνείδηση για να είμαστε στο σωστό δρόμο. Η νοημοσύνη, η σοφία και η αρετή είναι οι κατευθυντήριες αρχές μας στο ταξίδι. Χωρίς την αίσθηση πνευματικής και ηθικής κατεύθυνσης, κανένα ταξίδι δεν μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο μέρος. Η πίστη, η υπομονή και η εμπιστοσύνη είναι εξίσου ουσιώδεις καθώς μας προετοιμάζουν για τις δυσκολίες του δρόμου. Ναι, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι τόσο για τις χαρές όσο και για τις δοκιμασίες του μονοπατιού. Κανείς δεν μπορεί να υποσχεθεί ένα ταξίδι χωρίς εμπόδια στην πορεία. Είναι κομμάτι της δουλειάς και μας βοηθούν να κρατάμε τον εαυτό μας υπό έλεγχο ανά πάσα στιγμή.

Είτε ταξιδεύουμε σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, είτε επισκεπτόμαστε το χωριό μας, ή πάμε στο φεγγάρι, όλα τα ταξίδια είναι μια προσπάθεια για να ανακαλύψουμε τον εσωτερικό μας εαυτό. Στο πνευματικό ταξίδι, όλοι οι έξω δρόμοι στρέφονται προς τα έσω και μας δείχνουν ποιοι είμαστε και τι κάνουμε σε αυτόν τον κόσμο. Είναι σαν ένα ταξίδι μέσα στο ταξίδι: η ζωή είναι ένα ταξίδι αλλά η αναζήτηση για να ανακαλύψουμε το νόημα της είναι επίσης ένα ταξίδι. Το πόσο επιτυχημένοι είμαστε σε αυτό το μονοπάτι της ανακάλυψης του εαυτού εξαρτάται από τις επιλογές που κάνουμε στην πορεία.

Ταξιδεύοντας, είναι σημαντικό να διατηρείς τον βηματισμό σου στη σωστή ταχύτητα. Προχωρώντας αργά και χάνοντας πάρα πολύ χρόνο σε δευτερεύοντα μέρη μπορεί να είναι σπατάλη του πολύτιμου χρόνου σας. Εξάλλου, η ζωή είναι σύντομη και θα πρέπει να αξιοποιήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κάθε της στιγμή. Το να προχωράς πολύ γρήγορα είναι επίσης μια κακή επιλογή διότι μπορεί να χάσεις τις ευλογίες στη διαδρομή. Εάν τρέξεις σε έναν κήπο, δεν μπορείς να δεις τα όμορφα λουλούδια που βγαίνουν μπροστά σου. Πρέπει να περπατάς άνετα, να επιταχύνεις όταν χρειάζεται και να σταματάς για λίγο για να απολαύσεις τα όμορφα πράγματα που εμφανίζονται μπροστά σου.

Το ταξίδι είναι μια διαδικασία αναζήτησης της ψυχής, αλλά επίσης μια απάντηση στις έξωθεν πραγματικότητες που μας περιβάλλουν. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι θα υπάρξει βροχή και λιακάδα, κρύο και ζέστη, καταιγίδα και αύρα στο μονοπάτι μας. Στιγμές δυσκολίας και απόγνωσης θα διαδεχτούν από περιόδους ηρεμίας και ελπίδας. Καμία στιγμή, καλή ή κακή, στο ταξίδι δεν πρέπει να θεωρηθεί απόλυτη από μόνη της. Θα περάσει και η διαδρομή θα μας προσφέρει νέες ευκαιρίες. Το μυαλό και η καρδιά μας θα πρέπει να λειτουργούν αρμονικά με τον ρυθμό και την πολυπλοκότητα του μονοπατιού που βαδίζουμε. Ο ήλιος θα δύσει μόνο για να ανατείλει το επόμενο πρωινό.

Ο απώτερος στόχος όλων των ταξιδιών είναι η σύλληψη του νοήματος πέρα από τη μορφή. Να φτάσει στο ουσιαστικό, να αντέξει την αλήθεια πέρα από τις παροδικές εικόνες και επιθυμίες αυτού του εφήμερου κόσμου. Είτε αντιμετωπίζουμε μια απότομη ανηφοριά, είτε ένα γκρεμό ή μια όαση που ζεσταίνει την καρδιά, πρέπει να διατηρήσουμε τη σχέση μας πιο ισχυρή με την αλήθεια που εμποτίζει το ταξίδι μας με νόημα και σκοπό. Μόνο τότε δεν θα αποσπαστούμε ούτε θα στεναχωρηθούμε από τις δυσάρεστες εκπλήξεις της διαδρομής και τους πειρασμούς της.

Βαδίζοντας σε ένα δρόμο, μαθαίνουμε να προχωράμε πέρα από τον «εαυτό» και να ανοίγουμε τον εαυτό μας στο «άλλο». Είναι να αναγνωρίζουμε ότι παρόλο που ως άτομα είμαστε υπεύθυνοι για τις ενέργειές μας, δεν είμαστε μόνοι σε αυτόν τον κόσμο. Υπάρχουν συνοδοιπόροι που βαδίζουν προς τον ίδιο προορισμό. Μπορούμε να συνεργαστούμε μαζί τους, να τους μιλήσουμε, να μάθουμε από αυτούς, να τους βοηθήσουμε προκειμένου να καταλήξουμε να βοηθάμε τον εαυτό μας με τις πράξεις καλοσύνης μας. Προσεγγίζοντας το «άλλο» εμπλουτίζουμε τον εαυτό μας.

Το ταξίδι ωστόσο δεν είναι ένας δρόμος διπλής κατεύθυνσης μεταξύ του εαυτού και του άλλου. Είναι παράλληλα μια άσκηση για τη συνειδητοποίηση της παρουσίας του «πέρα» που συγκρατεί τη σχέση μεταξύ του εαυτού και του άλλου. Αυτό το «πέρα» είναι η πραγματικότητα πίσω από κάθε πραγματικότητα. Είναι αυτό που μας δίνει την αίσθηση του θαυμασμού να δούμε τη ζωή ως ένα δώρο. Είναι αυτό που μας κάνει ευγνώμονες για όλα όσα έχουμε. Όπως το έθεσε και ο Σαμπισταρί, «το ταξίδι του προσκυνητή είναι δυο βήματα και τίποτε παραπάνω. Το ένα είναι  προς την υπέρβαση του εγώ και το άλλο είναι προς την εγγύτητα με τον Φίλο».

Το Κοράνι το συνοψίζει με μια όμορφη προσευχή: «Και σε Σένα είναι το τέλος όλων των ταξιδιών» (αλ-Μπακάρα 285). Το ταξίδι που κάνουμε με το μυαλό και την καρδιά μας είναι εκείνο που είναι επίσης γεμάτο με θαυμασμό, χάρη και προσευχή.

Τι θαυμάσιο δώρο είναι να βρισκόμαστε σε ένα ταξίδι για να ανακαλύψουμε τις καταπληκτικές ευλογίες του δρόμου, το ποιοι είμαστε και που θα έπρεπε να πηγαίνουμε.



ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ