Τουρκία, Γερμανία, Ευρώπη, κβο βάντις;

Το νέο άρθρο του εκπροσώπου της Προεδρίας Ιμπραχίμ Καλίν που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Daily Sabah στις 25 Ιουλίου 2017

Τουρκία, Γερμανία, Ευρώπη, κβο βάντις;

 

Μία σχέση μεταξύ Τουρκίας και Ευρώπης που βασίζεται στην εμπιστοσύνη, το αμοιβαίο συμφέρον, την ισότητα και τον σεβασμό, είναι δυνατή και αναγκαία. Τούρκοι, Γερμανοί και Ευρωπαίοι πρέπει να δουλέψουν σκληρά για να αποφύγουν παράλογες συμπεριφορές και ανεύθυνες πολιτικές που καταλήγουν να πληγώνουν όλους

 

 

Τον περασμένο Μάιο στις Βρυξέλλες, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πραγματοποίησε συνομιλίες με ηγέτες της ΕΕ για να ανοίξει μια νέα σελίδα στις σχέσεις Τουρκίας-ΕΕ έπειτα από αρκετούς μήνες με εντάσεις που προηγήθηκαν του τουρκικού δημοψηφίσματος που διεξήχθη τον Απρίλιο. Κατά την Σύνοδο Κορυφής της G20 στο Αμβούργο, είχε επίσης συναντήσεις με Ευρωπαίους ηγέτες, συμπεριλαμβανομένης της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ προκειμένου να χαράξει μια νέα πορεία στις διμερείς σχέσεις. Ενώ όλοι περίμεναν να αναδυθεί ένα νέο και πιο θετικό κλίμα, την προηγούμενη εβδομάδα ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ανακοίνωσε μια σοβαρή αλλαγή πολιτικής σε σχέση με την Τουρκία. Από πού κι ως πού; Τι κρύβεται πίσω από αυτό;

 

Δύο πρόσφατα περιστατικά αναφέρονται ως πιθανοί λόγοι αυτής της αλλαγής πολιτικής. Το πρώτο είναι η κράτηση στην Τουρκία ενός Γερμανού υπηκόου με τον ισχυρισμό ότι έχει εμπλακεί σε παράνομες ενέργειες. Το δεύτερο είναι ο ισχυρισμός ότι η Τουρκία διεξάγει έρευνα σχετικά με γερμανικές εταιρείες στην Τουρκία ως μέρος της συνεχιζόμενης έρευνας για την Γκουλενιστική Τρομοκρατική Ομάδα (FETÖ). Η γερμανική κυβέρνηση έφθασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι οι Γερμανοί πολίτες και οι εταιρείες δεν είναι ασφαλείς στην Τουρκία. Και οι δύο κατηγορίες είναι αβάσιμες.

 

Δεν υπάρχει καμία απειλή εναντίον Γερμανών ή άλλων ξένων υπηκόων που επισκέπτονται ή κάνουν δουλειές στην Τουρκία. Η εν λόγω περίπτωση κράτησης ενός Γερμανού υπηκόου είναι μια δικαστική διαδικασία και μόνο τα δικαστήρια θα δώσουν την τελική ετυμηγορία. Εξάλλου δεν υπάρχει μαύρη λίστα γερμανικών εταιρειών που διερευνώνται ή βρίσκονται στο στόχαστρο με οποιοδήποτε τρόπο. Στην Τουρκία υπάρχουν περίπου 7.000 γερμανικές εταιρείες και κάποιες κάνουν δουλειές εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Δεν έχει μπει λουκέτο ούτε έχει γίνει έρευνα για καμία ξένη εταιρεία μετά από την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου. Οι εταιρείες στις οποίες έχει μπει λουκέτο ή έχουν κατασχεθεί, ανήκουν αποκλειστικά στο δίκτυο της FETÖ.

 

Οι τουρκογερμανικές σχέσεις έχουν μακρά ιστορία και δεν υπάρχει εύλογη αιτία να χαλάσουν τώρα. Εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανοί πολίτες, τουρίστες και επιχειρηματίες επισκέπτονται κάθε χρόνο την Τουρκία χωρίς κανένα πρόβλημα. Τουλάχιστον 3 εκατομμύρια άτομα τουρκικής καταγωγής ζουν στη Γερμανία ως πολίτες της χώρας και νόμιμοι κάτοικοι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να θεωρούνται ως απειλή ή σε κίνδυνο, όπου απλώνεται η φαντασία.

 

Οι διαδοχικές γερμανικές κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας υπό την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, υπήρξαν σαφείς σε σχέση με την αντίθεσή τους στην πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Εντούτοις η Τουρκία συνέχισε να συνεργάζεται με την Γερμανία σε διάφορα επίπεδα. Υπάρχουν και άλλα σημεία διαφωνίας σε θέματα όπως ενσωμάτωση και αφομοίωση, πολιτιστικό πλουραλισμό και πόλεμο της Συρίας. Παρά αυτές τις διαφορές ωστόσο, η συμφωνία Τουρκίας-ΕΕ για το μεταναστευτικό που επιτεύχθηκε υπό την γερμανική ηγεσία, λειτούργησε για να σταματήσει την προσφυγική ροή από την Συρία και την περιοχή προς την Ευρώπη. Οι οικονομικές σχέσεις επίσης τα πήγαν καλά σε ταραχώδεις καιρούς.

 

Αλλά η στάση της Γερμανίας απέναντι στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, ήταν μια έκπληξη. Δεν είχε κανένα νόημα να απαγορευτεί σε Τούρκους πολιτικούς του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (Κόμμα AK), ακόμα και σε υπουργούς, να συναντηθούν με Τούρκους ψηφοφόρους στη Γερμανία. Ενώ επιτρεπόταν σε εκστρατείες του ‘όχι’ να πραγματοποιούν πολυάριθμα προγράμματα, δεν παραχωρείτο ο ίδιος χώρος ελευθερίας στους υποστηρικτές των συνταγματικών αλλαγών. Τα γερμανικά ΜΜΕ και οι πολιτικοί της χώρας διαμαρτύρονται για την ελευθερία συνάθροισης στην Τουρκία αλλά οι αρχές δεν επέτρεψαν ούτε καν στον Ερντογάν να συναντήσει Τούρκους πολίτες και συμπατριώτες σε μια φιλειρηνική συγκέντρωση.

 

Ακόμα χειρότερα, τα κύρια μέσα ενημέρωσης της παράνομης τρομοκρατικής οργάνωσης PKK, πραγματοποίησαν συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις κλειστού χώρου όχι μόνο για να υποστηρίξουν την εκστρατεία του όχι αλλά και για να προπαγανδίσουν την ιδεολογία της PKK και να δικαιολογήσουν τις τρομοκρατικές της ενέργειες. Επιπλέον, η Γερμανία δέχθηκε δεκάδες ύποπτους της FETÖ για τους οποίους στην ουσία υπάρχει ένταλμα σύλληψης στην Τουρκία. Επιπροσθέτως είναι και η εμμονή των γερμανικών ΜΜΕ με τον Ερντογάν που διαβάζεται σαν αδέσποτες σκέψεις ψυχικά διαταραγμένων παρά σαν σοβαρός πολιτικός σχολιασμός.

 

Τώρα η γερμανική κυβέρνηση λέει ότι θα πάει το θέμα στην υπόλοιπη Ευρώπη που σημαίνει ότι θα χρησιμοποιήσει την ισχύ της για να κινητοποιήσει άλλες ευρωπαϊκές χώρες εναντίον της Τουρκίας. Είναι όντως μια λογική πολιτική; Πιστεύει κανείς ότι μόνο η Τουρκία θα πληγεί από αυτή την παράλογη προσέγγιση; Για πόσο ακόμα η Γερμανία θα εθελοτυφλεί στις θεμιτές ανησυχίες για την ασφάλεια όσον αφορά την παρουσία της PKK, της FETÖ και άλλων ομάδων βασικό γνώρισμα των οποίων είναι η ανοιχτή εχθρότητα απέναντι στην Τουρκία, μια σύμμαχο στο ΝΑΤΟ και υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ; Πώς θα αντιδρούσε η Γερμανία, ή οποιαδήποτε άλλη χώρα σε αυτό το θέμα, αν η Τουρκία επέτρεπε σε πολλά άτομα και οργανώσεις κατά της Γερμανίας να εξαπολύουν αδυσώπητες επιθέσεις εναντίον της;

 

Προφανώς οι επερχόμενες γερμανικές εκλογές τον Σεπτέμβριο έχουν τον ρόλο τους σε όλο αυτό. Ο αντιτουρκικός λαϊκισμός επιφέρει χειροκρότημα, προσοχή και ψήφους. Επιπλέον κάποιοι βλέπουν τον Ερντογάν και την Τουρκία ως έναν «άλλον» μέσα από τον οποίο εκτρέπουν τα εσωτερικά τους προβλήματα σε έναν μακρινό και φανταστικό εχθρό. Ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι στην Ευρώπη εκμεταλλεύονται την Τουρκία ως ένα πρόβλημα για να αποφύγουν να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να αντιμετωπίσουν την εικόνα τους. Μετατρέπουν την διαστρεβλωμένη εικόνα για τους Τούρκους σε «βάρβαρους» προκειμένου να νιώσουν καλά με τον εαυτό τους και να αποφύγουν πραγματικά προβλήματα όπως είναι η αυξανόμενη ξενοφοβία, η ανεργία, η ανισότητα, η ενδοοικογενειακή βία, ο ωμός ατομικισμός, ο ρατσισμός, ο σεξισμός, ο ταξικός αγώνας, η πολυπολιτισμικότητα και η συνολική αποδυνάμωση της Ευρώπης σαν ιδέα.

 

Αλλά πρέπει να δούμε το εξής απλό γεγονός. Να μετατρέπεται η Τουρκία σε  έναν εχθρικό άλλον μπορεί να επιφέρει βραχυπρόθεσμα κέρδη σε πολιτικούς καιροσκόπους και ακροδεξιούς ρατσιστές στην Ευρώπη. Αυτό όμως ούτε επιλύνει τα προβλήματα της Ευρώπης, ούτε διαθέτει έναν πολιτικό και ηθικό οδικό χάρτη για το μέλλον. Το μόνο που κάνει είναι να βαθύνει το αίσθημα της έλλειψης εμπιστοσύνης που δηλητηριάζει αφενός τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρώπη και αφετέρου των ισλαμικών κοινωνιών με τις δυτικές.

 

Η εν λόγω κατάσταση θα πρέπει να απορριφθεί σε έναν καιρό κατά τον οποίον παγκόσμια προβλήματα όπως η ανισότητα, η αδικία, η τρομοκρατία, η αποξένωση και η έλλειψη εμπιστοσύνης απαιτούν παγκόσμια συνεργασία και κατανόηση. Μια σχέση μεταξύ Τουρκίας και Ευρώπης που βασίζεται στην εμπιστοσύνη, το αμοιβαίο συμφέρον, την ισότητα και τον σεβασμό, είναι δυνατή και αναγκαία. Τούρκοι, Γερμανοί και Ευρωπαίοι πρέπει να δουλέψουν σκληρά για να αποφύγουν παράλογες συμπεριφορές και ανεύθυνες πολιτικές που καταλήγουν να πληγώνουν όλους.



ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ