Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης (15-2018)

Δημόσια ή μειονοτική εκπαίδευση;

Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης (15-2018)

 

 

 

            Στη διημερίδα που οργανώθηκε με πρωτοβουλία της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος στην Κομοτηνή με θέμα τη μειονοτική εκπαίδευση προέκυψαν κι άλλες ειδήσεις πέρα από τον αποκλεισμό στο πάνελ των ομιλητών - μελών της Μειονότητας το οποίο μας απασχόλησε στην προηγούμενη εκπομπή.

 

Η κυριότερη ίσως είδηση σε επίπεδο σχεδιασμού κεντρικής πολιτικής ήρθε από την τοποθέτηση του Άγγελου Συρίγου, καθηγητή διεθνούς δικαίου και εξωτερικής πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. O Άγγελος Συρίγος δεν είναι άγνωστος στην Θράκη. Πέρα από τα υψηλόβαθμα πόστα που διετέλεσε σε θέση γενικού και ειδικού γραμματέα στα Υπουργεία Παιδείας και Εσωτερικών, υπήρξε σύμβουλος στο Υπουργείο Εξωτερικών για θέματα της Μειονότητας.

 

Στην παρέμβασή του στην διημερίδα της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας μίλησε για στροφή που παρατηρείται στην δημόσια εκπαίδευση, μία τάση που κατά την άποψή του πρέπει να ενισχυθεί με την ίδρυση δημόσιων σχολείων και στις ορεινές περιοχές.

 

            Πρότεινε την εισαγωγή του μαθήματος της τουρκικής γλώσσας σε δημόσια δημοτικά σχολεία, τη διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας στα δημόσια γυμνάσια και λύκεια της Θράκης εφόσον ζητηθεί, την ενίσχυση της διδασκαλίας του Κορανίου στους μαθητές μέσω των ιεροδιδασκάλων ως αντίρροπη δύναμη στα μαθήματα Κορανίου, τα λεγόμενα κοράν κουρσού.

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που άνθρωποι που διετέλεσαν σε θέσεις κλειδιά ή άνθρωποι που ήταν επιφορτισμένοι με το έργο σχεδιασμού ή άσκησης πολιτικής επί της Μειονότητας διατυπώνουν παρόμοιες απόψεις.

 

Αίσθηση είχε προκαλέσει το 2004 συνέντευξη της τότε επιστημονικής υπεύθυνης του «Προγράμματος Εκπαίδευσης Παιδιών της Μουσουλμανικής Μειονότητας της Θράκης», Άννας Φραγκουδάκη, σε τοπικό δίγλωσσο περιοδικό της Κομοτηνής. Όταν της ζητήθηκε να διαψεύσει ή να επιβεβαιώσει παλαιότερες δηλώσεις με τις οποίες είχε τοποθετηθεί κριτικά απέναντι στη  μειονοτική εκπαίδευση, η ίδια ανέφερε χαρακτηριστικά «Όμως το μειονοτικό σχολείο δεν είναι καλό σχολείο. Όσο και να βελτιωθεί, δεν μπορεί να γίνει καλό σχολείο». Επικαλέστηκε έναν ειδικό στην δίγλωσση εκπαίδευση, τον Jim Cummins, ο οποίος κατέληξε στο ότι «για να πάψουν τα παιδιά της μειονότητας να τελειώνουν το δημοτικό με ελλιπή γνώση τόσο της ελληνικής όσο και της τουρκικής, χρειάζεται ένα άλλο είδος σχολείου».  

 

Έκτοτε πέρασαν πολλά χρόνια και στην πράξη δοκιμάστηκαν διάφορες πολιτικές. Για παράδειγμα, η εισαγωγή της διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας ως δεύτερης ξένης γλώσσας σε δημόσια γυμνάσια της Ροδόπης και της Ξάνθης από το σχολικό έτος 2006-2007, συγκαταλέγεται αναμφισβήτητα στις πολιτικές που στόχευαν στην υποστήριξη των μαθητών της Μειονότητας στο πλαίσιο των δημόσιων σχολείων. Δοκίμαζαν ίσως και το να κάνουν πιο ελκυστικά τα δημόσια σχολεία. Στην πράξη συνάντησε περισσότερες αντιδράσεις παρά αποδοχή, με αποτέλεσμα να μην εφαρμοστεί.

 

Το ίδιο και με τους ιεροδιδασκάλους στους οποίους δόθηκε η αρμοδιότητα και της διδασκαλίας του Κορανίου στα δημόσια σχολεία εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον από την πλευρά των μαθητών της Μειονότητας που φοιτούν σε αυτά. Η υπόθεση με τους ιεροδιδασκάλους έλαβε μεγάλες διαστάσεις σε σχέση με την προγενέστερη πρωτοβουλία διότι άγγιζε πολλά θέματα, όχι μόνο τα εκπαιδευτικά.

 

Αν τώρα βάλουμε τα δύο αυτά παραδείγματα σε μία σειρά, θα λέγαμε ότι αν ένας μαθητής μέλος της Μειονότητας είχε τη δυνατότητα να διδαχθεί τόσο την μητρική του γλώσσα, τα τουρκικά, όσο και τη θρησκεία του, μέσα σε ένα δημόσιο σχολείο, ποιος ο λόγος να επιλέξει το μειονοτικό; Μπορεί αυτό να είναι απλουστευμένη λογική, αλλά σίγουρα δεν απέχει πολύ από διάφορους πολιτικούς σχεδιασμούς που γίνονται κατά καιρούς σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής για τη Θράκη.

 

Ας δούμε τα παραδείγματα σε ένα άλλο πλαίσιο. Υπάρχει μόνο ένα μειονοτικό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Κομοτηνή και ένα στην Ξάνθη, αν εξαιρέσουμε τα δύο ιεροσπουδαστήρια που έχουν άλλη εκπαιδευτική κατεύθυνση. Τα σχολεία ασφυκτιούν σε αριθμό μαθητών. Είναι τα μεγαλύτερα σχολεία σε νομό, οι αίθουσες δεν χωρούν άλλους μαθητές, έχουν τοποθετηθεί και προκατασκευασμένες αίθουσες που δεν λύνουν ωστόσο το στεγαστικό.

 

Εδώ και πολλά χρόνια η Μειονότητα ζητάει την κατασκευή ενός νέου μειονοτικού σχολείου χωρίς να εισακουστεί το αίτημά της. Κι όμως οι γονείς και οι μαθητές επιμένουν να επιλέγουν τα μειονοτικά γυμνάσια και λύκεια Τζελάλ Μπαγιάρ στην Κομοτηνή και Μουζαφέρ Σαλίχογλου στην Ξάνθη, με αποτέλεσμα με την πάροδο των χρόνων να αυξάνεται ο αριθμός. Αυτές οι πραγματικότητες πρέπει να μπούνε στο τραπέζι προκειμένου να γίνει σωστός σχεδιασμός βάσει των αναγκών της κοινότητας. 

 

 

 

 

 



ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ