خودشناسی ثمره سفرعرفانی حج بیت الله شریف

ابراهیم قلین سخنگوی نهاد ریاست جمهوری ترکیه درمقاله ای دررابطه با سفرعرفانی حج نوشته است:

خودشناسی ثمره سفرعرفانی حج بیت الله شریف

سفرحج فرا رفتن از نفس و گشودن دل به روی دیگران را آموزش میدهد. باید گفتکه، حتی اگر ما به صفت یک فرد از رفتارو اعمال خود مسئول باشیم، در این جهان تنها نیستیم وهمسفرانی داریم که همه دریک مسیرهمگام میباشیم.

اکنون که میلیون ها مسلمان در اقصی نقاط جهان، جهت انجام فریضه حج به مکه سفر کرده اند، لازم است تا معنی این سفر را درک کرده و به خاطر بیاوریم که چطور میتوان با بهره گرفتن از این سفر به اعماق وجود سوق یافت.

این سفر عناصر کلیدی مختلفی را شامل میشود. قبل ازهر چیز باید بدانیم که به کجا خواهیم رفت؟ یعنی مقصد اصلی کجاست؟ دوم اینکه برای سفر باید آماده شد. چگونگی پیمودن مسیر و نیاز به وسیله ای برای انتقال ما به مقصد نیزبسیار حائز اهمیت است. هرسفر نوعی سهیم شدن در عین حال تنهایی است. از اینرو انتخاب صحیح همسفران از اهمیت بسزایی برخوردار است. در طول این سفر به کسانی نیاز داریم که به ما کمک کنند، نه اینکه ما را از ادامه راه  بازدارند. در معنای اصلی کلمه باید همراه و همسفرما شوند. افراد قابل اعتمادی که تا پایان راه همراهمان باشند.

در صورت فقدان تمامی اینها، هیچ سفری کامل نخواهد شد. این سفر نیازمند ویژگی های فکری و معنوی میباشد. برای قدم گذاشتن در راه صحیح، باید ذهن و وجدانی پاک و براق داشت. اصول راه گشای این سفر عقل، خرد و فضیلت است. در صورت عدم وجود اخلاق و معنویات، هیچ سفری به جای مناسبی ختم نخواهد شد. ایمان، صبر و اعتماد ما را در برابر سختی های این راه تقویت میکند.  ما آماده شور و شعف و در عین حال آزمون های این راه میشویم. کسی قادر به قول دادن جهت مسافرت در یک جاده بدون فراز و نشیب نیست. فراز و نشیب ها بخشی از راه هستند و نقش مهمی در  کنترل و هدایت ما ایفا میکنند.

خواه به نقاط مختلف جهان، خواه به زادگاهمان و خواه به ماه سفر کنیم، اقدامی در جهت شناخت درونی مان انجام داده ایم. تمامی راه ها به اعماق وجودیمان ختم میشود. این راه ها دلیل تولد و وظیفه ای که در این دنیا بر عهده داریم را یاداوری میکنند. این همانند سفر در سفر است. اما خودشناسی و کشف معنای حیات، نیز خود یک سفر به شمار میرود. موفقیت در امر کشف اعماق وجود نیز وابسته به انتخاب هایی است که در طول راه میکنیم.

در طول سفر تنظیم صحیح سرعت گام هایمان نیز بسیارحائزاهمیت است. سرعت، کندی و اتلاف وقت زمان ارزشمندمان را تلف خواهد کرد. نتیجتا زندگی کوتاه است و باید از هر دقیقه آن به بهترین شکل بهره مند شد. حرکت سریع نیزدراصل گزینه درستی نیست. چرا که ممکن است ازالطاف ونعمتهای موجود درسر راه محروم شویم. اگراقدام به دویدن در یک باغ کنید، اززیبایی گلهای باغ لذت نخواهید برد. باید آسوده گام برداشت، گاه آرام و گاه تند. گاهی برای لذت بردن از زیبایی ها، باید استراحت های کوتاه داشت.

این سفر، روند معنوی یک جستجوست. این سفر درعین حال پاسخی است که ما به حقایق اطرافمان میدهیم. نباید هرگز فراموش کرد که در این راه ممکن است با باد و باران، نور آفتاب، سرما و گرما و حتی طوفان مواجه شویم. دوره های دشوار و یاس آلود جای خود را به روزهای شاد وامیدوارکننده خواهد داد. تجریبات خوب و بد در طول این این سفر را نباید منحیث یک امر مطلق ارزیابی کرد. همه چیز گذراست و راه فرصتهای جدیدی را در اختیار ما قرار خواهد داد. اذهان و قلب هایمان باید با ریتم و طبیعت راهی که در آن گام برداشته ایم حرکت کند. آفتاب فردا تنها برای بالا رفتن طلوع خواهد کرد.

هدف نهایی تمامی سفرها، فراتر از نوع آن، رسیدن به معناست. یعنی اصل والای تمامی امیال و تصورات این دنیای فانی، رسیدن به حقیقتی اصیل و دائمیست. خواه در مقابلمان یک پرتگاه قرار بگیرد، خواه یک تپه بلند و یا اینکه یک واحه دلپذیر، در هر حالت باید پیوند قلبی مان با معنا و اهداف حقیقت، مستحکم باشد. در این صورت است که حوادث غیرمنتظره تلخ و شیرین و جاذبه های راه قادر به شکست ما نخواهد بود.

سفرحج فرا رفتن از نفس و گشودن دل به روی دیگران را آموزش میدهد. باید گفتکه، حتی اگر ما به صفت یک فرد از رفتارو اعمال خود مسئول باشیم، در این جهان تنها نیستیم وهمسفرانی داریم که همه دریک مسیرهمگام میباشیم.

سفر، به معنای یک راه دو طرفه بینجهان بیرونی و جهان درونیمان بوده و جز این چیز دیگری نیست. درک و عادت کردن وجودعشقی است که تداوم رابطه بین درون و برون را ایجاد میکند. دراینجا آنچه که به عنوان عشق وفراترازآن تعبیرمیشود، حقیقت موجود در پشت پرده تمامی حقایق است. این همان چیزی است که با دادن احساس شناخت درونی، زمینه نگریستن به حیات به عنوان یک ارمغان، را فراهم میکند. این سبب میشود تا به خاطر داشتن هر آنچه که داریم، شکرگزار باشیم. به گفته شبستری: سفر حج دو گام دارد. یکی فراتر از نفس و دیگری نزدیک به دوست است.

قرآن به زیباترین شکل این را بیان کرده است.  "وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ"(بازگشت همه به سوی اوست.) (آیه 285 سوره بقره)

سفری که با ذهن و قلبمان انجام میدهیم، مملو از نیاز، فضل و التماس است. الطاف باورنکردنی راه، ارمغان بی نظیری است جهت سفر برای کشف اینکه که هستیم و به کجا میرویم.



اخبار مربوطه